De winter is halverwege, het weer nog fris en het land nog kaal.
Het is een tijd van wachten op en verlangen naar de lente, naar het leven dat opnieuw ontspruit.
En toch bespeuren we al de eerste tekenen van de komende lente:
lammetjes worden geboren, frêle knoppen gaan zich langzaam ontsluiten en vooral, de sneeuwklokjes bloeien.
Sneeuwklokjes zijn de bloempjes die bij Maria Lichtmis horen
en die sneeuwklokjes priemden door de viering als symbool van het jonge, nieuwe leven.
We zongen de lente binnen en hopen dat de bloembollen
op een zichtbare plaats worden geplant als tastbare herinnering
aan deze Lichtmisviering en als aansporing en bemoediging
dat nieuwe groei zal komen.