Home | kalender

Naar eenheid (3) Paus Benedictus XVI verricht op Witte Donderdag de voetwassing, jaarlijkse herinnering van Jezus' afscheidsboodschap van eenvoud en eenheid) Onze bijdragen over de bidweek voor de eenheid anno 2011 besluiten we met volgende bezinning door deken M. T'Joen De jaarlijkse bidweek voor de eenheid onder de christenen (18-25 januari) heeft iets frustrerend. We bidden al zolang en de wonden zijn nog niet gedicht. Bidden we dan in het luchtledige, terwijl de technische kwesties aan commissies en hogere instanties overgelaten worden? Beter lijkt het te beseffen dat de moeizame eenheid onder christenen niet louter een historische aangelegenheid is, beperkt tot de grote christen familie. Het herstel en betrachten van de eenheid is in feite het enige vraagstuk waarvoor alle mensen en groepen altijd geplaatst worden. Het is de enige opdracht die we in onszelf en met anderen moeten opnemen! En daarvoor geeft allereerst en blijvend Gods woord de nodige oriëntaties. Een eerste oriëntatietekst is de aanhef van de eerste Korintiërsbrief (1 Kor 1, 10-17). In feite is die hele brief één pleidooi voor de zoek geraakte eenheid toen reeds, in die vroege jaren van 54 of 55. Paulus begint met de centrale oproep: ‘In de naam van onze Heer Jezus Christus doe ik een beroep op u: wees allen eensgezind, laat er geen verdeeldheid onder u zijn; wees volkomen één van zin en één van gevoelen.’ Blijkbaar waren er in die gemeente meerdere partijen, rond Paulus, Apollos, Petrus of … Christus! De apostel repliceert: ‘Is Christus dan in stukken verdeeld? Is Paulus soms voor u gekruisigd? Of bent u gedoopt in de naam van Paulus?’ Hiermee geeft hij een eerste doenbare richtlijn aan voor het herstel van de christelijke eenheid. Kijk niet naar de personen in de gemeente, maar naar de éne Heer en Gids Christus. Nog breder geformuleerd kunnen we het eenheidselan voor christenen zo verwoorden: Als Christus, de mensgeworden Zoon de universele Broeder is die de éne Vader nabij brengt en de éne Geest wil meedelen, hoe kunnen christenen en alle welwillenden hun blik laten afleiden naar personen en hun beperktheden wat tot nefaste clanvorming en oppositie leidt? Een tweede licht vinden we in het eerste optreden van Jezus zelf (Mt 4, 18-22). Het levert ons de enig valabele ‘oecumenische tactiek’ op. Het eerste wat Jezus doet is mensen rond zich verzamelen die Hij dan op hun beurt een verzamelingsopdracht geeft: ‘Kom achter Mij aan, en Ik zal jullie tot vissers van mensen maken.’ Meteen verlaten we het enge kerkelijke vraagstuk van de interne eenheid. Een breed perspectief opent zich, het enige dat alle mensen te doen staat. Dáárom verzamelt Christus mensen rond zich, is er Kerk, gemeente om de gemeenzaamheid onder mensen, groepen, volken te dienen en te stimuleren. De éne God en Vader wekt door zijn Geest en toont dit voorbeeldig in zijn Zoon, mensen bijeen die zijn eenheidswil aannemen en uitstralen. In het perspectief van Gods Rijk zijn alleen die gemeenschappen van waarde die in steeds bredere kringen uitstralingscentra van vereniging zijn. Dat geldt verdicht voor kerkcentra. De oecumenische week herinnert ons gewoon of buitengewoon aan de finale weldaad en opdracht van het christelijk geloven: dat God drie-ene Liefde is, dat Hij voor ons Vader is en Broeder en Eenheidsdynamiek, dat bijgevolg onze eerste aandacht blijvend naar de éne God moet uitgaan en dat we zijn zijnswijze moeten navolgen. Let daartoe exclusief op Christus en maak werk van zijn inclusieve opdracht, is de twee-éne uitweg uit en verruiming van de oecumenische impasse. Naar eenheid (2) Volgt nu de verkondiging van Dominee K. Depoortere op de oecumenische ontmoeting in de Klijpekerk (19.1.2011). Het vers dat aan de lezing (Hnd 2, 42-47) voorafgaat, zegt: en die dag breidde het aantal leerlingen zich uit met drieduizend… Wat een droom!, denken wij dan in onszelf. Maar het was geen droom. Het was de realiteit! Iets jongs, iets nieuws, groeide en bloeide, Bracht mensen bijeen En vulde hen en vervulde hen van het goede nieuws, de blijde boodschap, dat Jezus is opgestaan, dat Jezus leeft en dat ons leven niet bij de dood hoeft te eindigen! Het is bijna als een vulkaan die vuur spuwt, dat enthousiasme van die eerste gemeente! De tweeduizend jaar oude kerk heeft in blank Europa niet meer diezelfde veerkracht. We mogen gerust woorden gebruiken als lauwheid, verwateren, doodbloeden en binnen dit dorre landschap enkele gemeenschappen waar leven in zit. Er zijn wel degelijk gemeenten die groeien in deze tijd. Ik hoorde onlangs nog van een protestantse kerk in het Noorden van Nederland, waar elke zondag zo’n 1500 mensen bijeenkomen. En het worden er nog steeds meer. En iedereen die dat hoort en een beetje kerkelijk betrokken is, die wil dan weten WAT HET GEHEIM IS. Over de kerk waarover ik het net had, heeft een journalist zelfs een boek geschreven en hij kwam tot de conclusie dat er in de vijf omliggende kerken bijna niemand meer zat… Dus ik weet niet of dat een geheim is om na te volgen. Het ECHTE geheim van een groeiende kerk, zusters en broeders… Daarvoor moeten we terug naar de bron. De bijbel die Gods woord is, geeft het ons aan: Ze bleven trouw aan het onderricht van de apostelen,- ze vonden niet hun eigen ideeën het belangrijkste ze vormden met elkaar een gemeenschap, ze braken het brood en wijdden zich aan het gebed. Vier dingen: onderricht, gemeenschap, brood breken en gebed. Dat is de kern van kerk-zijn. Dat is ook waar het enthousiasme uit put, nl. uit het lezen van Gods woord, het verlangen naar Hem, het verlangen om te leren van Hem, om door Hem getroost en bemoedigd én bekritiseerd te worden. De gemeenschap dan, zijn die mensen waarop je terug kunt vallen, omdat ze je altijd op de goede weg zetten. Je kunt daarop vertrouwen. Zij weten waar het over gaat in de kerk. Zij geven jou een gelovig antwoord. Het brood breken is het geloof in de LEVENDE Christus, hij die alles overwonnen heeft en uiteindelijk definitief de dood en het kwaad zal vermorzelen. En het gebed… daaruit komt de kracht. Het gebed dat gelooft dat aan de andere kant iemand luistert. Vers 46 drukt het nog explicieter uit: Elke dag kwamen ze trouw en eensgezind samen in de tempel, braken het brood bij elkaar thuis en gebruikten hun maaltijden in een geest van eenvoud en vol vreugde. On-voor-stel-baar hoe het leven van de eerste christenen doordrenkt was van het geloof. Luister ook naar die “geest van eenvoud” en “vol vreugde”. Dat alles samen. Alles wat we nu gehoord hebben. Dàt is waartoe God ons roept. Zo wil God Zijn kerk ontmoeten. En Zijn kerk… dat zijn u en ik. Dat zijn wij. Amen

	| Afdrukken |Zoeken |SiteMap | Mail ons
	Laatste wijzigingen: 22/02/11 @ 22:22 CET | 50.4 msec © Copyright 2003-2012 Dekenaat-ronse.be Powered by SiteEdit © 2002-2012