Home | kalender
 
Dekenaat
- Samenstelling
- Liturgische diensten
- Nieuws
- Kapellen
- Religieuzen
- Verenigingsleven
- Ter overweging
- Fotoreportage
- archief
- zondagsvieringen

Ronse

- Sint-Antonius
- Sint-Hermes
- Sint-Martinus
- Sint-Pieter
- O.-L.-V. de Klijpe

Kluisbergen
- Berchem
O.L.V. van de Karmel
- Kwaremont
St.-Amandus
- Ruien
St.-Cornelius
- Zulzeke
St.-Jan in de Olie

Maarkedal
- Etikhove
Sint-Britius
- Kerkem
Sint-Petrus
- Louise-Marie
O.-L.-V. La Salette
- Maarke
Sint-Eligius
- Nukerke
O.-L.-V. Hemelvaart
- Schorisse
Sint-Petrus

ONZE KERKEN

We vatten een historisch overzicht aan van de geschiedenis van onze oudere kerkgebouwen:

Kerk O.-L.-Vrouw van de Carmel (Berchem)

De kerk dateert van de dertiende eeuw en tijdens de zestiende eeuw werden aanzienlijke wijzigingen aangebracht o.a. door het optrekken van de oude vierkante toren en het bouwen van het schip in drie beuken, gescheiden door haakkapitelen in Doornikse hardsteen. Tijdens de beeldenstorm leed de kerk geen noemenswaardige schade. In 1607 waren toren en koor in verval. In 1648 werd ze opnieuw gewijd. In de tweede helft van de zeventiende eeuw werden herstellingen uitgevoerd, pas in 1716 werden plannen voor een restauratie gemaakt. De vloer werd opgehoogd, in 1717 waren de zijbeuken aan de beurt. Een nieuwe klokketoren werd waarschijnlijk in 1761 gebouwd. In 1789 werd het bestek voor restauratie, door architect Damiaan De Staercke, van Nederbrakel, goedgekeurd. De werken waren op 22 oktober 1791 voltooid, maar het was een mislukking geworden. In 1871 werd een nieuw plan voor restauratie gemaakt door architect August Van Assche, van Gent, de eerste steenlegging ervan had plaats op 14 oktober 1876 en de werken waren omstreks 1878 beëindigd. De kerk werd met één travee verlengd, de zijbeuken verbreed en er werd een nieuwe sacristie in het noorden opgetrokken. Op 31 oktober 1918 brandde de kerk volledig uit. pas in 1923 begon men aan de wederopbouw onder leiding van architect Albert Massez, van Ronse. In 1966-168 werd ze gerestaureerd onder leiding van artchitect Adrien Bressers, van Gent.

Kerk Sint-Cornelius (Ruien)

Tot het begin van de achttiende eeuw bezat Ruien geen kerk. Voor de eredienst was men aangewezen op de kerk van Berchem of de kapel van Erpelgem, die in het begin van de veertiende eeuw opgetrokken werd. In 1712 werd begonnen met de bouw van een bedehuis en in 1714 werd het gewijd. Architect was waarschijnlijk Jacobus Berlangee, onderpastoor van Berchem en Ruien. In 1738 wordt het een parochiekerk. Sinds 1858 bouwvallig, werd op 6 november 1862 begonnen met de sloping. In 1866 was de nieuwe kerk klaar en ze werd op 8 juni 1868 gewijd door Mgr. Bracq, van Gent. In 1967 werden restauratiewerken uitgevoerd.

Kerk Sint-Jan in d'Olie (Zulzeke)

Omtrent de oudste geschiedenis bestaan weinig of geen gegevens. In de dertiende eeuw bestond een kapel. De kerk klimt waarschijnlijk op tot de veertiende eeuw. Op 4 mei 1568 werd ze geplunderd door de beeldenstormers. Na een storm in 1612 was de kerk bouwvallig. Dringende herstellingen werden uitgevoerd. In 1701 was de toren bouwvallig. In 1737 was alles opnieuw in goede staat.

Kerk Sint-Amandus (Kwaremont)

In 1190 stond in Kwaremont een kapel, afhankelijk van de kerk van Berchem. Van de huidige kerk dateert de toren van de zestiende eeuw. In 1607 was een deel van het koor nog met stro bedekt. In 1788-1789 werd een nieuw bedehuis gebouwd, dat in 1792 gewijd werd.

Kerk O.-L.-Vrouw Hemelvaart (Nukerke)

De eenvoudige classicistische kerk dateert van omstreeks 1775. De altaarwijding had plaats in 1777.

Kerk Sint-Hermes (Ronse)

Over de plaats van ontstaan van de eerste kerk van de Sint-Pietersabdij, opgericht in de tweede helft van de zevende eeuw onder impuls van de H. Amandus, bestaat geen zekerheid. In de periode 880-940 ontstond een kerk toegewijd aan Sint-Pieter op de plaats van de huidige krypte, na de verwoesting van de eerste door de Noormannen in 880-882. Er werden tijdens de opgravingen immers sporen teruggevonden van een voor-romaans bedehuis en men weet dat vóór 956 de relieken van Sint-Hermes terugkwamen naar Ronse. Dank zij de toenemende welvaart en het groeiend aantal bedevaarders was het in de elfde eeuw mogelijk een nieuwe kerk te bouwen. Deze werd opgetrokken ten noorden van de vroegere Sint-Pieters en toegewijd aan Sint-Pieter en Sint-Hermes. Nadat de kanunniken hun intrek genomen hadden in de nieuwe bouw werd de oude kerk afgebroken en kwam op dezelfde plaats een ruime krypte. Deze werd op 28 augustus 1089 ingewijd. De inwijding van de bovenkerk, althans het oostelijk gedeelte, vond plaats op 16 september 1129. Het westelijk gedeelte werd waarschijnlijk ingehuldigd op 17 mei 1167. De kerk van de elfde en de twaalfde eeuw was een kruisvormige basiliek met kort, vlak gesloten koor, twee westertorens en een vieringstoren. De herstelling van de ingestorte vieringstoren dateert van omstreeks 1267 en betekent het einde van de romaanse bouwcampagne. In het midden van de vijftiende eeuw werd met een nieuwe westertoren begonnen, wat een volledige nieuwbouw van de kerk inleidde. In 1478 was er brand. In 1481 werd de laatste zijkapel aan de zuidzijde in aanbouw genomen. Op 22 oktober 1503 was de bouw van het schip en de noordelijke kruisbeuk voltooid. Architekt van de zuideljke kruisbeuk was eerst Jan van der Eycken, van Brussel, dan Jan en Pieter Blassaert, van Vilvoorde. In 1505 was de zuidelijke nis van Sint-Hermes klaar. Omstreeks 1510 werd beslist het koor uit te breiden en in 1515 de krypte naar het oosten te verlengen. Op 18 maart 1526 werd het nieuwe bedehuis, opnieuw toegewijd aan Sint-Pieter en Sint-Hermes, ingewijd. Het telde toen een dertigtal altaren. Op 21 juli 1559 brandde het schip uit. Later werd de kerk door de beeldenstormers verwoest en geplunderd. Vanaf 1589 begonnen herstellingswerken. In 1638 werden de middenbeuk en de noordelijke kruisbeuk van een gewelf voorzien. In 1692 was een dringende herstelling van de toren noodzakelijk. Omstreeks 1767-1768 werd het koor gewijzigd. Veel schade werd toegebracht tijdens de Frans overheersing. De toren werd hersteld van 1825 tot 1850, maar pas volledig gerestaureerd in 1867. In 1885 werden vier zijkapellen aan de noordzijde opgetrokken en werd de sakristie vergroot. Van 1876 tot 1886 werd de kerk gerestaureerd, vanaf 1898 de krypte. In 1906-1910 werd het zuidwesterzijportaal van een nieuw tochtportaal voorzien. Vanaf 1947 begonnen de opgravingen in de krypte.

Kerk Sint-Martinus (Ronse)

In de zevende eeuw bestond waarschijnlijk reeds een houten devotiekapel. In de twaalfde eeuw werd ze vervangen door een kerk waar weinig over gekend is. Het oudste gedeelte, de gotische toren, klimt op tot de vijftiende eeuw en werd waarschijnlijk op de oude grondvesten en met oude materiaal gebouw. Kort erna werd de gehele kerk opnieuw opgetrokken in de vorm van een tweebeukig gebouw met twee afzonderlijke daken. In het begin van de negentiende eeuw werd een derde beuk bijgebouwd. Op het einde van de negentiende eeuw werd de kerk voor de eredienst gesloten en ze ging in particulier bezit over. Ze werd vervangen door een driebeukig neogotische bakstenen kerk met kooromgang.

Kapel O.-L.-Vrouw ten Witten Tak (Ronse)

De bakstenen neogotisch kapel met klokketorentje dateert van de tweede helft van de negentiende eeuw.

Kerk O.-L.-V. van La Salette (Louise-Marie)

De driebeukige bakstenen kerk, met westertoren en flankeertorentje, dateert van1851. De eerste steenlegging had plaats op de verjaardag van het overlijden van de eerste Belgische koningin.

Kerk Sint-Britius (Etikhove)

De classicistische kerk is een bescheiden gebouw van het begin van de negentiende eeuw. De laatgotische toren van de voormalige kerk werd in de nieuwe bouw geïntegreerd.

Kerk Sint-Eligius (Maarke)

De classicistische keerk dateert van 1775 maar heeft nog de vrijstaande toren aan de noordzijde van de veertiende eeuw.

Kerk Sint-Petrus (Kerkem)

De huidige neogotische driebeukige bakstenen kerk dateert van de negentiende eeuw.

Kapel Sint-Vincentius (Maarke)

De bedevaartkapel bewaarde van haar oorspronkelijke aanleg enkel het koor dat waarschijnlijk dateert van de twaalfde eeuw. Het schip werd in 1637 herbouwd en in 1765 werd het interieur met stucwerk versierd.

Kerk Sint-Petrus (Schorisse)

Over de eerste kerk is weinig bekend. Mogelijk had een belangrijke bouwcampagne plaats onder Arnold VI van Schorisse (ca. 1387-1418). De thans nog bestaande westertoren dateert van 1538, volgens een steen boven het westportaal. Ca. 1579-1580 brandde de kerk uit en werd hersteld. Omstreeks 1765 werd het koor en de sakristie herbouwd. In 1788 was het schip van de kerk bouwvallig en het werd gesloopt. De westertoren bleef bewaard. Aannemer van de slopingswerken en de heropbouw was Damiaan De Staercke. Omstreeks 1790 werd het stucwerk van het interieur en de altaren uitgevoerd door de Italiaan Carlo Moretti. In 1872 werd de noordelijke bergplaats opgetrokken. In 1902 werd de westertoren gerestaureerd onder leiding van H. Vaerwyck. In 1949 brakk brand uit in het koor en het hoofdaltaar ging in de vlammen op.

N.B. Informatie overgenomen uit "Fotorepertorium van het meubilair van de Belgische bedehuizen - Provincie Oost-Vlaanderen :
- Kanton Ronse", Brussel, 1981.
- Kanton Oudenaarde", Brussel, 1978.

  | Afdrukken |Zoeken |SiteMap | Mail ons





Laatste wijzigingen: 07/10/06 @ 04:15 CET | 12.3 msec
© Copyright 2003-2014 Dekenaat-ronse.be
Powered by SiteEdit © 2002-2014