|
|
De geschiedenis van de Lorettekapel.
In 1676 laat pasoor Christophe de le Tenre van de St.-Martinusparochie van Ronse een wijkkapel bouwen op eigen kosten. Hij wil aan de mensen die op deze verafgelegen wijk wonen, de gelegenheid bieden om op zondag de mis bij te wonen. Boer Hermes Haustraete schenkt grond. De kapel wordt toegewijd aan O.L.Vrouw van Loreto. De devotie is in de 17 de eeuw ruim verspreid.
Spoedig wordt het kapelletje een drukbezocht Mariaal bedevaartsoord. Op zondag komt, in de vroege ochtend, een priester de mis opdragen. In het huis achter de grot op het voorpleintje vindt hij een onderkomen : ook kan hij er zijn zijdier stallen.
Voor de kapel van Lorette luidt de Franse revolutie een duistere periode in. De bidplaats wordt als zwart goed verkocht aan een boer, die ze als schuur zal gebruiken.
Begin 19 de eeuw besluiten een tiental families het gebouw van de eigenaar af te kopen en wordt de Lorette-kapel wat ze nu is. het gebouw is momenteel geklasseerd en eigendom van de stad Ronse. De bedevaarder, die de kapel binnentreedt, wordt onmiddellijk getroffen door de grote zorg, die de Lorettegemeenschap aan " haar " kapel besteedt.
jaarlijks vindt er nog de noveen plaats op het feest van Maria Boodschap ( 25 maart ).
Maandelijks vindt er op zondagnamiddag een gebedsuur plaats.
GESCHIEDENIS EN BETEKENIS VAN ONZE LORETTEKAPEL
De kapel is er gekomen op initiatief van Pastoor Christophe de le Tenre. Op eigen kosten liet deze pastoor van Sint-Martinus dit gebedshuis op de wijk Ijsmolen in 1676 bouwen om de bewoners aldaar de gelegenheid te bieden de zondagsmis bij te wonen. Landbouwer Hermes Haustraete schonk de grond. In de kapel wordt nog een koperen offerschaal bewaard met de afbeelding van de H. Christophorus, patroon van de bouwpastoor. De kapel werd toegewijd aan Onze-Lieve-Vrouw van Loreto voor wie de devotie in de 17de eeuw ruim verspreid was. Zo is geweten dat Claude Lamoral, prins van Ligne met zijn Ronsese echtgenote Claire-Marie van Nassau naar Loreto in de Italiaanse provincie Ancona bedevaartte.
In het zog van de Franse Revolutie (1789) werd ook de Lorette-kapel verkocht, aan een landbouwer van de wijk. In het begin van de 19de eeuw kocht een tiental families het gebouw over. Helaas kon geen vaste priester worden aangeduid om de eredienst te verzorgen. Toch ging de jaarlijkse noveen met Maria Boodschap door. Het schilderij met deze voorstelling, van een Oudenaardse kunstenaar, boven het Mariabeeld van het "hoogaltaar" dateert van 1922. In dat jaar kon de kapel eindelijk weer opengesteld worden voor de eredienst.
In de kapel wordt gezegend met de reliek van O.L.V. van Loreto. De inscripties geven aan dat Deken Claudius Verrijdt de reliekhouder in 1604 aan de kerk van Nukerke, toegewijd aan Maria tenhemelopgenomen, schonk. Bij de oprichting van de Lorettekapel moet ze aan het nieuwe Mariaoord overgedragen zijn. De houder bevat stukjes steen afkomstig van het "boodschapshuis" van Loreto, met een getuigschrift van de bisschop van Ancona. Het is onze innige wens dat Maria voor velen ook in onze tijd de zegen bekomen zou van een grotere openheid voor Gods Goede Boodschap.
Wie zich begeeft op de bescheiden, maar heerlijke plek, op de glooiende Ijsmolenkouter, op de zuidelijke flank van de Muziekberg, ontdekt meerdere facetten van de Boodschap, vanuit het visuele naar de rede en vooral naar het hart.
De kapel is gebouwd in laat-gotische stijl in 1674-1676. Elke tijd heeft zijn stijl maar de nieuwe levensstijl van de verbondenheid kan altijd nagevolgd en doorgezet worden, is altijd te doen. Zo leert en groeit de verbondsgeschiedenis sinds Abraham en vanuit Nazaret.
De kapel heeft heel wat doorgemaakt. Een eeuw na haar ingebruikname werd ze verbeurd verklaard. In 1806 werd de toelating tot heropening bekomen. Tot 1817 werd ze bediend door een kapelaan uit de stad. Tot 1922 bleef ze weer buiten gebruik. Ze werd gerestaureerd in 1890 en 1922. De zandstenen omlijsting van de toegangsdeur werd in 1976 vernieuwd en het interieur herschilderd in 1997. Altijd is de geschiedenis bewogen, nu eens een gewone loop, dan als een waterval. Maar met de trouw van Maria en haar gemeenschapszin kan het “huis” van God, zijn gemeente altijd opgebouwd worden. Zo behartigt tot vandaag een kleine groep eenvoudige, trouwe bereidwilligen het behoud van de kapel, haar eredienst, niet enkel met de jaarlijkse noveen, maar ook door een maandelijks gebedsuur.
In de kapel zijn twee houten beelden, dat van O.L.V. van Lorette (oorspronkelijk een Sint-Hermesbeeld?) en een beeld van St.-Anna-ten Drieën. Dit laatste brengt een ander aspect van de Boodschap bij. Het geloof in de God van verbondenheid moet van generatie op generatie doorgegeven worden, zoals Anna de verbondenheid doorgaf aan Maria en Maria het Kind Jezus de wijsheid van haar volk doorgaf en Jezus die wijsheid vanuit zijn Zoon-zijn verdiepte en ze uitstraalde via zijn apostelen en zijn volgelingen doorheen de tijd. Op dit facet van de geloofsdoorgave aan volgende generaties wijst nog een merkwaardige, maar weinig bekende restant in de kapel, een altaarsteen minstens uit de 16de eeuw, afkomstig van de Sint-Hermeskerk. Zo deelt de één aan de ander zijn geloofsmoed mee, gesterkt door de eucharistische Heer.
Buiten de kapel werd in 1930 een Lourdesgrot opgericht. Wijst de kapel naar Nazaret, ruimte van Maria’s ja-woord, dan doelt de grot op Massabielle, waar Maria haar begenadiging verkondigde: “Ik ben de Onbevlekte Ontvangenis”. God stelde haar in staat om een verbondsmens te zijn. Dat is onze onwankelbare hoop. Ook vandaag kan een nieuwe lente voor Jezus’ gemeente en onze samenleving aanbreken. Want in de Onbevlekte heeft de Vader getoond dat het egoïsme onttroond kan worden en plaats kan maken voor eenvoudige dienstbaarheid.
De kapel heeft heel wat “gezien” in haar 330-jarig bestaan. Wat ze nooit eerder heeft meegemaakt is de massale geloofsverzwakking die sinds enkele decennia onze Kerk uitholt. Opgericht om in een uithoek van de Sint-Martinusparochie de zondagsmis voor de gelovigen meer bereikbaar te maken, constateren we pijnlijk dat zelfs in centrumkerken het centrale sacrament, de Eucharistie, op zondag slechts een kleine rest aanspreekt. Parallel met de verticale geloofsverzwakking loopt thans een horizontale geloofsinzinking. Personen en de samenleving worden onzeker, hopeloos, onstabiel. Hier ligt de stille kans van de kapel van Lorette, uitnodiging te zijn voor de herwinning van een versterkt gemeenschapsgeloof dat in het stille, maar zo krachtige jawoord van Nazaret begon en weer zal opbloeien waar eenvoudigen Maria’s eenvoud en geloofsja herontdekken en samen durven navolgen.
Deken M. T’Joen
Onze Lieve Vrouw van Lorette.
Terug
St.-Pieter startpagina
|
| Afdrukken |Zoeken |SiteMap | Mail ons