Dekenaat
- Samenstelling
- Deken-Secretariaat
- Liturgische diensten
- Zondagsliturgie
- Nieuws
- Kapellen
- Religieuzen
- Verenigingsleven
- Ter overweging
- Fotoreportage
- archief
Ronse
- Sint-Antonius
- Sint-Hermes
- Sint-Martinus
- Sint-Pieter
- O.-L.-V. de Klijpe
Kluisbergen
- Berchem
O.L.V. van de Karmel
- Kwaremont
St.-Amandus
- Ruien
St.-Cornelius
- Zulzeke
St.-Jan in de Olie
Maarkedal
- Etikhove
Sint-Britius
- Kerkem
Sint-Petrus
- Louise-Marie
O.-L.-V. La Salette
- Maarke
Sint-Eligius
- Nukerke
O.-L.-V. Hemelvaart
- Schorisse
Sint-Petrus
 |
IN MEMORIAM
Op 27 augustus 2009 is E.H. Cyriel Martens in Nukerke overleden. Hij werd geboren in Nukerke op 30 april 1920. Priester gewijd te Gent op 16 april 1944 was hij 34 jaar lang wiskundeleraar aan het Sint-Antoniuscollege te Ronse (1946-1980) en daarna diocesaan inspecteur wiskunde secundair onderwijs (1980-1989). Hij was tevens hulppriester van de O.L.V.-Tenhemelopnemingparochie van Nukerke (1959-1979) en aalmoezenier van het R.V.T. De Samaritaan in Nukerke (1966-2001). De uitvaart had plaats in Nukerke op zaterdag 5 september. Zijn laatste superior, Kan. N. Coorevits, hield de uitvaarthomilie. We zijn de Heer dankbaar om de gave van deze bekwame, milde en trouwe priester en bidden dat hij na een lang en gegeven priesterleven bij de Hogepriester en Herder thuis mag zijn en vandaar biddend met ons meeleeft, zoals hij dat ten einde toe in ons midden heeft gedaan.
UITVAARTHOMILIE
voor E.H. Cyriel Martens (Nukerke, 05.09.09)
De meeste jaren van zijn lang priesterleven stelde E. H. Martens zich in dienst van het dekenaat Ronse; het is dan ook passend dat we als huldebetoon de homilie van zijn laatste superior, kanunnik N. Coorevits dankbaar publiceren en overwegen.
Dierbare familie, vrienden en bekenden van de overledene,
De lezingen voor deze uitvaartliturgie willen ons uitnodigen om – doorheen verdriet en vele vragen – ons open te stellen voor een hoopvolle boodschap van onze God.
Want voor onze God is de dood niet het zinloze einde, niet de totale vernietiging van een mensenleven. God plaatst de dood steeds in het perspectief van leven en van toekomst. Er is nog toekomst na de dood. Eigenlijk bereikt een mens slechts doorheen de dood zijn voltooiing en volle ontplooiing, zijn eindbestemming.
Om ons dat enigszins te laten aanvoelen, grijpt de Bijbel, grijpt Jezus naar beelden en vergelijkingen uit het leven.
Zo kiest Jezus het beeld van het graankorreltje en van de druiven. “Gestorven graan wordt brood, geperste druiven wijn van vreugd. Zo gaat doorheen de dood wat blijven zal en reeds verheugt. Een mens moet leren sterven om leven te beerven” (M.Weemaes).
De profeet Jesaja belooft ons namens de Heer een eeuwige toekomst. De Heer zal een rijk feestmaal aanrichten op de berg Sion, de woonplaats van God. De rouwsluiers verdwijnen, geen dood, geen tranen meer. Daar zal enkel nog vreugde en hoop zijn, want onze Heer zal er Zijn beschermende hand over ons houden.
In de Evangelielezing, genomen uit het Johannes-evangelie, belooft Jezus ons onze definitieve thuiskomst bij de Vader. “In het huis van Mijn Vader is veel woonruimte … Ik zal voor jullie een plaats bereiden … Dan zullen jullie zijn waar Ik ben “. Wij zullen, verbonden met mekaar, voor eeuwig delen in Gods Liefde.
Wij kunnen ons de vraag stellen, is dit alles geen begoocheling?
Zo goed is onze God voor ons geweest, dat Hij zelf in Jezus als mens tussen de mensen is komen leven, “in alles aan ons gelijk, behalve in de zonde”. Ook Hij heeft menselijk lijden, ontgoocheling en tegenwerking gekend. In gebed met Zijn Vader verbonden, ging Hij zijn weg van liefdevolle inzet en barmhartigheid voor alle mensen, zonder compromissen, ten einde toe. Dat kostte Hem echter zijn leven. Ook Hij is gestorven zoals elke mens. Maar doorheen Zijn dood verrijst Hij tot volle leven. Zijn leerlingen herkenden Hem nadien en vertelden overal “Hij leeft”!
Wat aan Jezus is gebeurd, is ook ons beloofd. Het verrijzenisverhaal van Jezus is ook ons verhaal. De verrezen Jezus staat garant voor deze hoopvolle belofte voor wie in Hem gelooft: “Wie in Mij gelooft, wie zich aan Mij toevertrouwt in zijn levenswijze, zal leven, ook al is hij gestorven”. Jo.11.26.
Goede vrienden, dit verrijzenisverhaal van Jezus is ook het verhaal van onze geliefde overledene. Ook aan hem, zijn trouwe priester, belooft Jezus: “Ik heb voor u een plaats bereid in het huis van Mijn Vader”. En daarin geloofde E.H.C.Martens vast, zoals hij op zijn gedachtenisprentje schreef:”Samen met zo velen, die mij zijn voorgegaan en nu leven bij de Heer, mag ik nu een nieuw leven beginnen.” Ook tot hem zei de Heer: “Ik ben het … kom maar mee met Mij, mee daar de overkant. Wees maar niet bang, hier is Mijn hand.”
Als diepgelovige man heeft E.H. Martens heel zijn leven geprobeerd de weg van de Heer Jezus te volgen en Zijn uitgestoken hand vast te houden. Gods helpende hand vond hij in zijn regelmatig gebed, zijn eucharistievieringen, in zijn devotie tot O.L.Vrouw van Wittentak.
Daar haalde hij zijn kracht, zijn enthousiasme en zijn geluk. Want hij was een gelukkige mens, zoals bij schreef : “Ik mocht, dank zij God, heel mijn leven gelukkig zijn” en hij voegt er aan toe “gelukkig wordt men maar, wanneer men anderen gelukkig maakt.”
En dat heeft hij zijn leven lang geprobeerd en met succes.
Ik heb Cyriel gekend als een hartelijke en fijngevoelige man, een trouwe vriend, meestal met een milde glimlach en guitige oogjes; een man met rijke talenten, een sterk karakter, een gedreven man, soms wel eens opvliegend; veeleisend voor zichzelf en voor de anderen. In hart en nieren was hij een overtuigde Vlaming.
Bovenal was Cyriel een geboren, dynamisch opvoeder en leraar, die zijn enthousiasme,zijn optimisme en zijn kennis kon overdragen op zijn leerlingen. Voor wie op hem beroep deed, was hij steeds tot dienst bereid.
Hij was graag tussen de mensen, tussen jong en oud; hij had dan ook vele vrienden, en dat maakte hem gelukkig.
Hij kon genieten van een goede babbel, van een samenkomst met zijn priestercollega’s; hij hield van gezelschap en gezelligheid, van leute en plezier, van een lekker glaasje, een etentje. Een bezoekje deed hem zo een deugd en hierbij was hij steeds een royale gastheer.
Hij genoot intens van de mooie Vlaamse Ardennen, van reizen maar vooral van de rust van de Spichtenberg en van zijn fruitbomen…
In deze priester klopte een warm hart.
Een warm hart voor zijn familie, met wie hij sterk verbonden was en voor wie hij een vertrouwens- en verbindingsman was. Blije en droeve dagen leefde hij intens mee.
Hij hield zielsveel van zijn beide zussen en beide broers, met wie hij alle wel en wee deelde en voor wie hij steeds klaar stond.
Zijn nichtjes en neven waardeerden hem en hielden van hem; jaarlijks keken zij uit naar de hartelijke samenkomst bij hun gastvrije en niet krenterige oom.
Een groot hart had Cyriel voor zijn college van Ronse, waar hij sinds 1946 gedurende vier en dertig jaren de gewaardeerde leraar wiskunde maar ook de priester-opvoeder was.
Hij was een strenge maar goede leraar, met een hart voor elke leerling.
In een interview heeft hij zich zelf goed getypeerd:”Ik heb altijd getracht mijn leerlingen de wiskunde zo bij te brengen dat het een vak wordt waarvan ze echt houden.. Tussen de wiskundige formules zit af en toe een vleugje levenservaring geweven, klinkt een hartelijk woordje, bedoeld om de jonge kristen te vormen. Mijn Vlaamse overtuiging heb ik nooit onder stoelen of banken gestoken.”
Tevens was hij in het college een graag geziene en gezagsvolle collega, bereid medeleraars met raad en daad bij te staan.
Dit kon hij na zijn pensioen ten volle doen, toen hij tot diocesaan inspecteur wiskunde benoemd werd. Voor vele beginnende leraren wiskunde was hij een vriendelijke en aanmoedigende oud-collega, die ze graag zagen komen en op wie ze steeds beroep konden doen.
Gedurende vijf en dertig jaren had hij als aalmoezenier van de RVT De Samaritaan in Nukerke een groot hart voor zijn oudjes en zieken. Ook daar voelde hij zich goed en bracht hij een straaltje zon. Zelf getuigde hij over zijn werk : “Ik draag er iedere dag de eucharistie op en ga ook met de patiënten praten. Vooral tracht ik een klimaat van opgeruimdheid te scheppen door een blij en bemoedigend woord te spreken, door een mopje te tappen. Mijn hartewens is mijn zieken gelukkig te zien”.
Ook de mensen van deze parochie Nukerke en vooral het zangkoor droeg hij als hulppriester in zijn hart. Hij had er vele vrienden.
Het was zijn wens dat zijn uitvaartliturgie hier en met zijn geliefd koor zou kunnen gevierd worden.
Na zulk een rijk gevuld en gelukkig leven,goede vrienden, brak ook voor E.H.C.Martens de avond van het leven aan: een tijd van loslaten, van afscheid nemen van zoveel.
Gelukkig en dankbaar was hij dat hij – dankzij de liefdevolle toewijding van zijn huisgenote Christiane en zijn familie – zijn laatste jaren rustig thuis mocht door brengen.
Daar is hij ook – omringd door zijn geliefden – vorige week vredig uitgegaan naar zijn verrezen Heer, die hem opwachtte: ”Ik heb voor u een plaats gereed gemaakt, opdat gij zult leven waar Ik ben”.
In grote dankbaarheid voor alles wat onze lieve dode voor elk van ons betekende, wensen wij Cyriel een goede thuiskomst in het nieuwe leven, waar hij voor ons allen een blijvende steun en bemoediging wil zijn.
Lezingen: Js 25,6-10a en Joh 14,1-6.
Pour tonton Cyriel, le 5 septembre 2009
Lecture : France Lise
Tu es là,
On ne te voit pas, mais tu es là…
Tu es dans les regards tendres et profonds,
Tu es dans la générosité et le partage,
Tu es dans la joie et dans les rires
On ne te voit pas, mais tu es là…
Tu es juste à coté, tout prêt, ici et là.
Toujours prompt à conseiller, secourir, embrasser, donner…
Quand on te trouve,
L’amour nous est traduit
Comment fermer les yeux sur tes bonnes œuvres ?
Comment ne pas humer ce doux parfum de rose blanche,
Un cœur pure, si pure que le repos éternel est à jamais ta demeure.
Eternellement je te vois dans le meilleur que possède chacun d’entre nous, ici présent
…Tonton Cyriel.
Aujourd’hui quand je vous vois, je le vois…
Je le vois en vous, en maman Christiane, en Carlos, en Victoire, en Rachel, en moi…
Quand je ferme les yeux, je ne cesse de t’entendre nous dire…
« On est content en Belgique, les enfants ?
Oui on est content tonton Cyriel…. »
Soyons content d’avoir un jour croisé son chemin…
Tous ici, sommes tes enfants car tu nous a appris et démontré,
Que l’amour n’a ni frontière, ni couleur
Et que rien, ni même la mort ne peut effacer l’Amour que l’on a pour son prochain.
La famille Bilongo, tiens à remercier toute les personnes qui nous un jour, accueillies, données, apprises, au travers de ces grands hommes :
Mr Carlos et Cyriel Martens.
Un grand merci à la famille Martens.
Que Dieu vous bénisse.
France Lise pour la famille Bilongo.
|
| Afdrukken |Zoeken |SiteMap | Mail ons