Als de herfst komt
alles afsterft
weegt de weemoed
om het duister en de dood die daalt
invreet in de eerdere bloemen
weelderig groen ontkracht.
De lente blijkt ver weg
het zomerlicht bijna gedoofd
de winter wacht
en drijft ons binnenin.

Maar in mij waakt een licht
geen licht van enkele gedachten
waaraan wij hechten
als bedreigde planten
om overeind te staan.
U bent het Licht
de Levensvriend en Broeder.
De tijdeloze Lente is uw werk
sinds U als enige bent opgestaan.
Uw liefde is het licht,
uw Liefdegeest steeds nieuwe Kracht.

Wie in zijn hart, zijn geest
U toelaat en uw Geest verwacht,
kan nimmer neergeslagen blijven,
staat op, leeft op.
Verrijzenis en moed
blijven uw goede, sterke gaven,
voor alle tijden en seizoenen
hoe wezenloos ze even aandoen.

M. T’Joen