|
|
Sint-Eligius, patroonheilige van onze kerk Wie is hij?
Rond 590 werd Eligius in nabij Limoges geboren. Hij wilde eerst smid worden, maar het werd uiteindelijk goudsmid. Vanuit de goudsmederij kwam hij in dienst van de Frankische koningen Clotaris II en Dagobert en werd er tot lid van de raad der Frankische koningen en tot muntmeester benoemd. In het jaar 632 na de dood van koning Dagobert verliet Eligius het hof met de bedoeling priester te worden. Hij stichtte de abdij van Solignac, werd priester gewijd en in 641 werd hij bisschop van Noyon-Doornik. De omgeving van de Schelde- en de Leiestreek was zijn domein. Wellicht is dat de reden waarom hij tot patroonheilige van de kerk van Maarke gekozen werd.
Eligius stierf vermoedelijk op 1 december 660 in Noyon en werd er begraven in de Kathedraal Notre-Dame.
Bron: nl.wikipedia.org
Eligius is geboren in Chaptelat, een dorp nabij Limoges, uit Terrigie (moeder) en de pottenbakker Eucher en wilde smid worden, maar werd al snel opgeleid tot goudsmid door Abbo, muntmeester van Limoges. Vervolgens zette hij zijn opleiding voort bij Babo, koninklijk schatkistbewaarder in Neustria. Op aanbeveling van deze Babo vroeg koning Clotarius II aan Eligius om voor hem een troon te maken van goud, versierd met edelstenen. Nadat het werk klaar was gaf Eligius het resterende goud terug aan de opdrachtgever. Deze eerlijkheid bezorgde hem de titel van muntmeester van Marseille en een plaats in de hofhouding.
Na de dood van Clotarius benoemde zijn zoon, koning Dagobert I, hem tot belangrijkste adviseur. De faam van Eligius verspreidde zich snel en ambassadeurs betoonde hem eer alvorens de koning met een bezoek te vereren. Toen Eligius kans zag om de Bretonse koning Judicail over te halen zich te onderwerpen aan het Frankische gezag, steeg zijn invloed verder. Eligius gebruikte zijn bekendheid door geld in te zamelen voor de armen en Romeinse, Gallische, Bretonse, Saksische en Moorse slaven vrij te kopen die dagelijks in Marseille werden aangevoerd. Ook stuurde hij dienaren uit om de lichamen van de terechtgestelde misdadigers een fatsoenlijke begrafenis te bezorgen. Ook werd hij, samen met zijn vriend Dado (ook bekend als Audoenus of St. Ouen), aan het hof gezien als iemand met een respectvolle levenswijze, omdat hij leefde overeenkomstig de regels van het Ierse kloosterleven, in Gallië bekend gemaakt door St. Columbanus. Hij voerde deze leefwijze ook in het klooster van Solignac dat hij in 632 stichtte en in het nonnenklooster van Parijs. Hij bouwde de basiliek van St. Paulus in Parijs en restaureerde de basiliek van St. Martial. Verder bouwde hij prachtige kerken gewijd aan St. Martinus van Tours, de patroon van de Franken, en St. Denis, de patroonheilige van de koning.
Na de dood van koning Dagobert verlieten Eligius en Dado het hof en werden tot priester gewijd. Na het overlijden van Acarius, de bisschop van Noyon-Tournai, op 13 mei 640 volgde Eligius hem op met de uitdrukkelijke steun van de geestelijkheid en het volk. De inwoners van zijn bisdom waren voornamelijk ongelovigen. Hij richtte zich op de bekering van de Vlamingen, de inwoners van Antwerpen, de Friezen en van de barbaarse stammen langs de kust. In 654 stemde hij in met de toewijzing van de beroemde immuniteit aan de abdij van St. Denis in Parijs, waardoor deze een eigen rechtspraak kreeg. In zijn eigen bisschoppelijke stad Noyon bouwde en begiftigde hij een nonnenklooster. Toen het lichaam van de heilige St. Quentin gevonden was, stichtte bisschop Eligius een kerk met bijbehorend klooster tot zijn nagedachtenis. Uit deze periode zijn nog een preek bekend waarin Eligius de heidense gewoonten van zijn tijd bestrijdt, een preek over het laatste oordeel en een brief uit 645 waarin hij om geld vraagt voor bisschop Desiderius van Cahors. Van veertien andere preken die aan hem zijn toegeschreven, is de herkomst onduidelijk.
In de kerkelijke kunst wordt Eligius vaak uitgebeeld in een bisschopsgewaad met een kromstaf in de rechterhand en een miniatuur kerk van geciseleerd goud op de open palm van zijn linkerhand. Ook is hij wel afgebeeld met een (gekroonde) smidshamer, aambeeld of tang in plaats van de kromstaf.
|
| Afdrukken |Zoeken |SiteMap | Mail ons